به نام خدا

جلسه 114 خانه ترانه اصفهان راس ساعت 4  با پخش چند موسيقي آغاز شد.

سپس به نقد ترانه هاي تيتراژ سريالهاي ميوه ممنوعه و شكرانه پرداختيم.

محور اصلي بحث حول تركيب احساس و تكنيك درترانه بود و نتيجه كلي اينكه احساس خود يكي از تكنيك هاي شعر است و تفكيك آن چندان منطقي نيست.

نظر غالب در مورد ترانه تيتراژ ميوه ممنوعه اين ترانه را ترانه پايين تراز متوسطي مي دانست ، به دلايل فرمي مختلف از جمله عدم استحاله مناسب راوي...ولي از ديدگاه زبان ترانه را،ترانه ي يكدست و صاحب زبان مستحكمي مي دانستند...

ترانه ي تيتراژ شكرانه ترانه اي با تصاوير كليشه اي (به نظر بعضي اعضا)ولي با نگاه احساسي جديد(بعضي ديگر)بود.

به نظر يكي از اعضا منظور از استفاده ي تصاوير يا خود تصوير است(خلق تصوير)كه ازباعث لايه مند شدن هم مي‌شود(مثل نقاشي )...وديگر منظور از استفاده ي تصاوير خلق احساس است كه تصاوير ر ا ظاهرا معمولي به نظر مي رساند (مثل عكس) كه تصاوير اين ترانه از اين دست بودند،البته در سطح پايينتري قرار داشتند.

البته ترانه هاي انتخاب شده بهترين گزينه هاي ترانه تيتراژ بودند!سپس به شنيدن ترانه هاي تيتراژ ديگر فيلم ها اكتفا كرديم و جلسه با ترانه خواني آقايان نكويي،مجيري ونقد ترانه هاي ايشان پايان يافت.